Jedną z najciekawszych rzeczy w tym moim dzierganiu jest to, że nigdy do końca nie wiadomo, jakie wyzwanie przyniesie kolejna wiadomość. Wasze zamówienia często sprawiają, że uczę się nowych rzeczy, odkrywam nieznane wcześniej tematy i… czasem przecieram oczy ze zdumienia.

Tegoroczna majówka przyszła do nas trochę… spóźniona. I chyba właśnie dlatego smakowała jeszcze lepiej. Zamiast przeciskać się przez zatłoczone ulice i stać w korkach razem z pół Polski, wyjechaliśmy tydzień później — korzystając z małego życiowego bonusu, jakim są egzaminy ósmoklasistów i kilka dodatkowych dni wolnych dla młodszych dzieci.

Piszę  z mojej bazy dowodzenia, czyli z sofy. Za oknem pogoda taka, że nawet Kłapouchy uznałby, że dziś jest wyjątkowo ponuro. I tak sobie siedzę w tej szarości, rozmyślając o czymś, co ostatnio nie daje mi spokoju.

Czy zdarza się Wam, że rzecz, którą stworzyliście, zaczyna żyć własnym życiem? Wysyłacie ją w świat, a ona po latach "macha" do Was z niespodziewanego miejsca? Mnie właśnie to spotkało i muszę przyznać – to jedno z najmilszych uczuć, jakie może spotkać twórcę.

Mówią, że rocznice trzeba celebrować hucznie. Ale po 15 latach bycia razem, kiedy codzienność pędzi jak szalona, czasem najbardziej luksusowym prezentem nie jest wielka impreza, a... czas. Tylko dla nas.

Kiedy byłam mała, uwielbiałam patrzeć na ręce mojej babci.

Zdjęcia są ważne.Bez nich trudno byłoby pokazać kolory, kształt czy detale. Ale im dłużej robię pluszaki, tym bardziej wiem jedno: zdjęcia nie oddają wszystkiego.

Jest taki moment przy odbiorze zamówienia, który powtarza się z zadziwiającą regularnością.Kupujący bierze pluszaka do rąk, patrzy… patrzy jeszcze raz… i nagle słyszę:

Czasem słyszę:„To tylko zabawka”.

Jedno z pytań, które dostaję najczęściej, brzmi: „Ile czasu zajmuje Ci zrobienie pluszaka?”Drugie, zaraz po nim: „Kiedy Ty w ogóle masz na to czas?”